Το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν προσφέρει πολύ χώρο στο σύνολο σχεδόν των ανθρώπων για να εκφραστούν. Στην Ελλάδα όλοι έχουν άποψη που δύσκολα είναι βασισμένη σε επιχειρηματολογία. Τις πιο πολλές φορές είναι επιπέδου καφενείου ή λαϊκής αγοράς (παζάρι το λέγαμε επί Τουρκοκρατίας).

Η πληθώρα απόψεων που βλέπουμε κάθε φορά που ανακύπτει ένα θέμα σχετικό με την παρουσίαση ενός εθνικού συμβόλου είναι απεριόριστη. Όλοι έχουν κάτι να πουν. Τα τελευταία χρόνια με την οικονομική κρίση έχουμε προσθέσει σε όλα το κόστος. Πριν δεν το λογαριάζαμε γιατί δε μας έκοφτε και πολύ δεδομένου πως οι τσέπες ήταν γεμάτες. Ας ήταν και δανεικά.

Πως ορίζεται ένα εθνικό σύμβολο; Συνήθως είναι ένα αντικείμενο, μια ημερομηνία ή ένα υποκείμενο το οποίο έχει ψυχολογική αξία για την εθνική ιστορία ενός λαού. Με βάση τον ορισμό αυτό, σημειολογικά η Ελλάδα διαθέτει πλούσιο αριθμό εθνικών συμβόλων. Τα περισσότερα απ’ αυτά συνδέονται με την αρχαία ιστορία του τόπου. Ένας μικρός αριθμός εθνικών συμβόλων, είναι ακόμα αντικείμενα θαυμασμού.

Ένα απ’ αυτά είναι το περίφημο θωρηκτό “Αβέρωφ”. Η ιστορία του είναι λίγο πολύ γνωστή και τα ταξίδια του στο Αιγαίο υπήρξαν μνημειώδη για τους αλύτρωτους Ελληνικούς πληθυσμούς. Η απόφαση για το ταξίδι του στη Θεσσαλονίκη έγινε αντικείμενο σχολιασμού από ένα πλήθος δημοσίων και μη προσώπων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το πιο υποκριτικά και σκληρά συνάμα σχόλια προήλθαν από κάποιους πολιτικούς. Την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια την κυβερνούν πολιτικοί των οποίων η μεγάλη πλειοψηφία είναι “υπόδουλοι” των οικονομικών και πολιτικών ελίτ της χώρας. Επ’ αυτού δε νομίζω να υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις. Ο τρόπος που πολιτεύονταν και πολιτεύονται πολλοί βασίζεται στο οθωμανικό έθιμο του ρουσφετιού και της ανταποδοτικότητας. Οι σχέσεις με τους ψηφοφόρους είναι σχέσεις τύπου “Μαυρογιαλούρου” και “Γκόρτσου”, για να θυμηθούμε τους αείμνηστους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Διονύση Παπαγιαννόπουλο.

Οι πολιτικοί φέρουν ακέραια την ευθύνη της οικονομικής κρίσης και του εκμαυλισμού των Ελλήνων. Ο αντίλογος που λέει πως ο κάθε λαός έχει τους κυβερνήτες που του αξίζουν είναι ορθός μέχρι ενός σημείου. Κυρίως γιατί ο πολιτικός έχει καθήκον να καθοδηγεί και να “παιδεύει” το λαό, αυτή είναι η αποστολή του. Η ικανότητά του πολιτικού είναι άλλο τροπάριο. Οι Έλληνες πολιτικοί, ακόμα κι εκείνοι που δεν το είχαν, αποδείχτηκαν κοινοί απατεώνες οι περισσότεροι. Αυτό συνέβει γιατί το πεδίο της πολιτικής διαμορφώθηκε με τρόπο “ο θάνατος σου η ζωή μου” ακόμα και μεταξύ βουλευτών του ιδίου κόμματος.

Η εξαιρετικά υποκριτική στάση εκείνων που διέφθειραν και κατέστρεψαν το λαό, να ζητούν οικονομία στη χρήση ενός εθνικού συμβόλου εκτός από ανηθικότητα κρύβει και κάτι άλλο: Πλήρη άγνοια της ιστορίας και της σημασίας των εθνικών συμβόλων. Το τελευταίο είναι και το πιο επικίνδυνο. Το υψηλό εθνικό φρόνημα ενός λαού είναι βασικότατο στοιχείο επιβίωσής του. Αν σε κάθε προσπάθεια που γίνεται να τονωθεί αυτό το εθνικό φρόνημα, γίνεται κριτική με βάση μικροπολιτικά συμφέροντα και πρόσκαιρα οφέλη, τότε αρμενίζουμε στραβά.

Η υποκρισία των τελευταίων χρόνων έχει υπερβεί τα εσκαμένα τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Είμαστε ακριβοί στο πίτουρο και φτηνοί στο στάρι. Ενώ ανεχόμαστε να πληρώνουμε κερατιάτικα και συμβούλους επί συμβούλων, ενώ το κράτος υπολειτουργεί και ενώ καμία ουσιαστική προσπάθεια ανάνηψης δε γίνεται, από κανένα κόμμα, τα βάζουμε και με τα εθνικά σύμβολα.

Η εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία έχει το ίδιο πάντα άρωμα. Μικροπολιτικά παιχνιδάκια, επικοινωνιακές χειροβομβίδες (γιατί κάτι σε βόμβα δε διαθέτουμε) και αντιπολίτευση στείρα. Αν εξαιρέσουμε κάποιους πολιτικούς με σοβαρότητα, συνέπεια κι υπευθυνότητα, οι υπόλοιποι όλοι ζουν σ’ ένα μικρόκοσμο ίδιο με αυτόν στις γειτονιές της Σμύρνης. Κουτσομπολιό, υποκρισία και οι Σμυρνιές να θέλουν η μία να βγάλει το μάτι της άλλης.

Όταν ένα σύμβολο ενός αγώνα που κατέληξε στον εδαφικό διπλασιασμό της χώρας και στη λύτρωση εκατομμυρίων ψυχών βγαίνει στο “παζάρι” η λέξη οικονομία δεν υφίσταται. Αν θέλουν να κάνουν κάποιοι οικονομία υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό. Και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Ας κόψουν οι βουλευτές και οι υπουργοί τους μισθούς τους για ένα μήνα κατά 30%. Δε θα τα βγάλουν πέρα;

Η γενικότερη έλλειψη παιδείας που διακρίνει τους πολιτικούς αλλά και η σαφής απόδειξη πως δε λογαριάζουν τίποτα μπροστά το προσωπικό – κομματικό συμφέρον πόσο μας κάνει να αισιοδοξούμε; Οι κορώνες της πατροδολατρείας από τη μιά και της πολιτικής απάτης από την άλλη έρχονται σε διάσταση και μας μπερδεύουν πολύ. Όταν όμως τα εθνικά σύμβολα “βγαίνουν” στη μέση, τότε όλοι οφείλουν να να τα προσκυνάνε και ν’ αφήνουν κατά μέρος τα κομματικά τερτίπια. Η άλλη δικαιολογία είναι τα επικοινωνιακά τρικ που ενίοτε στήνονται με βιτρίνα τα εθνικά σύμβολα.

Αλλά ακόμα κι εκεί η απάντηση είναι η ίδια όπως και με το θωρηκτό “Αβέρωφ”: Οι κάτοικοι των νησιών που το είδαν στα νερά τους δε νοιάζονται καθόλου για το λόγο που ταξίδεψε το θωρηκτό. Η περηφάνια που ένιωσαν δεν έχει καμία σχέση με τις παράτες και τα ταρατατζούμ. Είναι το εθνικό φρόνημα που ανυψώθηκε κι όχι ο όποιος υπουργός.

ΣΧΟΛΙΑ